news
Sommige nachten eindigen niet als de laatste noot vervaagt.
Dank je, Anderlecht, voor het vullen van het plein, voor het luisteren met open harten, en vooral... voor het dansen van de eerste noten tot de laatste.
Dat is waar deze liedjes echt thuishoren: in bewegende voeten, glimlachende gezichten en zielen die willen reizen.
Als je erbij was, bedankt dat je het onvergetelijk maakte.
We hopen elkaar op 29 augustus weer te zien op Plazey Festival in Koekelberg. De dans is nog niet voorbij.
Tot dan gaat de reis verder met onze albums:
Antikrisis
SuperDiverCity
Taisa
Speel ze luid. Dans waar je ook bent.
Foto's van Kris Migerode
Deze week. Verschillende jaren. Dezelfde band. 30 jaar op het podium. Brussels-based. Jaune Toujours.
Sommige weken ruiken naar de zomer. Stof op festivalwegen. Accordeonkoffers in de schaduw. Een hond die naast de muzikanten slaapt. Een plein dat ’s middags leeg is en ’s avonds uit zijn voegen barst.
2000–2002 Belgische parkfestivals. Dorpskiosken. Openluchtpodia aan zee. Een band waar het zomerpubliek uit alle windstreken voor komt.
2006 Frankrijk. Toulouse. Ichis. Saint-Vallier. Geïmproviseerde podia. Pingpong tussen de soundchecks door. Een klein meisje dat voor het podium danst terwijl een hele accordeon-marchingband zich bij het concert voegt. Die tournee voelde minder als een strak schema en meer als een reizend dorp.
2007 Hoorn. Châlons-en-Champagne. De stilte voor de menigte. De waas die ontstaat wanneer koperblazers, ritme en mensen samen in beweging komen.
2008 Canada. Vancouver Island. Fort MacLeod. Watervallen. Workshops met muzikanten van elders. Nachtconcerten onder een uitgestrekte hemel. De weg werd een les in landschapskunde.
2016 Gentse Feesten. Repetities achter gesloten gordijnen. Gastmuzikanten van DROM. De stemmen van Mec Yek die zich op het podium voegen. En een Sint-Jacobs-publiek dat lijkt mee te ademen met de band.
2025 Genk. Afro-Latino. Nieuwe nummers van Vertigo. Een catwalk in plaats van een dansvloer. Dezelfde accordeonenergie die drie decennia geschiedenis meedraagt naar weer een zomernacht.
Verschillende festivals. Verschillende landen. Verschillende generaties in het publiek. Nog steeds aankomend met instrumenten. Nog steeds vertrekkend met verhalen. Verschillende plaatsen. Dezelfde week gestretcht in de tijd. We archiveren het verleden niet. We dragen het met ons mee. Nog steeds spelend. Nog steeds in beweging. Nog steeds open voor de volgende ruimte.
Deze week. Verschillende jaren. Dezelfde band. 30 jaar op het podium. Brussels-based. Jaune Toujours.
Sommige weken draaien net zozeer om de reis als om de bestemming.
2002 Parijs. Twee avonden in La Maroquinerie. Tankstations. Binnenplaatsen. De stad die net achter de deuren van de zaal op ons wachtte.
2008 Canada. Een veerboot naar Vancouver Island. Een camping waar iemand het dak van een busje had omgetoverd tot de perfecte avondwoonkamer. En nog een optreden in het Verenigd Koninkrijk waar zelfs de achteruitkijkspiegel als camera dienst deed.
2011 Winnipeg Folk Festival. Golfkarretjes tussen de podia. Interviews onder de prairiehemel. Duizenden festivalgangers die dezelfde liedjes delen.
2016 Bodvalenke. Hongarije. Nieuwe vrienden. Een dorpspubliek dat geduldig wachtte tot de eerste noot klonk.
2017 Stuttgart. Een concert voor Freunde & Refugees. Muziek die op meer dan één manier grenzen overschrijdt.
2019 Diksmuide. 4AD. Gedempte verlichting. Luide koperblazers. Een zaal vol mensen die helemaal opgaan in de muziek.
2020 Openluchtconcerten tijdens Covid. Tuinen. Verzorgingstehuizen. Kerkpleinen. Manieren vinden om te blijven spelen, zelfs terwijl we afstand houden.
2025 Ukkel. Weer zomer. Nieuwe gezichten in de band. Oude rituelen nog steeds intact. Waaronder, blijkbaar, weer een potje schaken backstage.
Verschillende landen. Verschillende publieken. Verschillende zomers. Nog steeds de bus inpakken. Nog steeds op zoek naar het volgende podium.
Verschillende plaatsen. Dezelfde week gestretcht in de tijd. We archiveren het verleden niet. We dragen het met ons mee. Nog steeds spelend. Nog steeds in beweging. Nog steeds open voor de volgende ruimte.
Op tournee gaan draait nooit alleen om de optredens.
Het gaat ook om de mensen met wie je reist, de kleine tradities die uit het niets ontstaan, de landschappen die je bijblijven en de momenten die niemand had gepland, maar die iedereen zich herinnert. Twintig jaar later, voelt Noorwegen nog steeds als één lang verhaal vol muziek, gelach en onverwachte schoonheid.
Noorwegen. Deze week in 2003.
Eén reis. Eén onvergetelijke omweg. Drie concerten werden er veel meer. Een concertzaal voor de Europese Radio-unie. Een akoestisch optreden naast een camper. Een ontbijtconcert op een brug. Een parade en een jamsessie met muzikanten uit alle hoeken van de wereld.
Tussendoor?
Campings. Veerboten. Bergen. Gletsjers. Verjaardagen. Speelgoed-Vikinghelmen. Schaakpartijen. Wilde bloemen geplukt langs de weg. Bier dat… om andere redenen dan de smaak memorabel was. En een opblaasbaar roze konijn dat op de een of andere manier deel ging uitmaken van het avontuur.
Deze week. Verschillende jaren. Dezelfde band. 30 jaar op het podium. Brussels-based. Jaune Toujours.
Sommige weken staan helemaal in het teken van de zomer. Festivals. Wegen. Veerboten. Treinstations. Backstages die allesbehalve glamoureus zijn.
2003 Førde. Noorwegen. Concertzalen. Stadspleinen. Ontbijtconcerten op een brug. Eén festival dat uitgroeit tot vele optredens.
2005 Portsmouth. Festival of the Sea. Het busje. De crew. Weer een haven. Weer een podium.
2007 Couleur Café. Brussel. Een heel bijzonder optreden.
2008 Rudolstadt. Duizenden mensen. Koperblazers. Beweging. Een menigte die zich tot aan de horizon leek uit te strekken.
2011 AfroBelBeat gaat van start. Een eerste fotoshoot met onze vrienden van Gangbé Brass Band. Het begin van een samenwerking die zou leiden tot concerten, opnames en blijvende vriendschappen.
2023 Fusion Festival. Lärz. Van het slepen van elke koffer naar het station… tot het weer uitpakken ervan in een vrachtwagen die dienst deed als backstage. De glamoureuze kant van het toeren.
2024 De laatste mix voor Vertigo. Weer een stap dichterbij.
2025 Mechelen. Ottertrotter. Grappige gezichten backstage. Koperblazers op het podium. Dertig jaar aan verhalen. En op de een of andere manier maken we er nog steeds nieuwe bij.
Verschillende plekken. Dezelfde week, uitgestrekt in de tijd. We archiveren het verleden niet. We dragen het met ons mee. Nog steeds aan het spelen. Nog steeds in beweging. Nog steeds open voor de volgende ruimte.
Nog één ding…
We realiseerden ons dat Noorwegen in 2003 meer verdiende dan een paar foto's. Er waren simpelweg te veel prachtige uitzichten, vreemde avonturen en heerlijk absurde momenten om in deze carrousel te proppen.
Dus dit weekend nemen we je weer mee naar het noorden.