Jaune Toujours 30 jaar op het podium: Sommige weken ruiken naar de zomer.

Deze week. Verschillende jaren. Dezelfde band. 30 jaar op het podium. Brussels-based. Jaune Toujours.
Sommige weken ruiken naar de zomer. Stof op festivalwegen. Accordeonkoffers in de schaduw. Een hond die naast de muzikanten slaapt. Een plein dat ’s middags leeg is en ’s avonds uit zijn voegen barst.

2000–2002 Belgische parkfestivals. Dorpskiosken. Openluchtpodia aan zee. Een band waar het zomerpubliek uit alle windstreken voor komt.
2006 Frankrijk. Toulouse. Ichis. Saint-Vallier. Geïmproviseerde podia. Pingpong tussen de soundchecks door. Een klein meisje dat voor het podium danst terwijl een hele accordeon-marchingband zich bij het concert voegt. Die tournee voelde minder als een strak schema en meer als een reizend dorp.
2007 Hoorn. Châlons-en-Champagne. De stilte voor de menigte. De waas die ontstaat wanneer koperblazers, ritme en mensen samen in beweging komen.
2008 Canada. Vancouver Island. Fort MacLeod. Watervallen. Workshops met muzikanten van elders. Nachtconcerten onder een uitgestrekte hemel. De weg werd een les in landschapskunde.
2016 Gentse Feesten. Repetities achter gesloten gordijnen. Gastmuzikanten van DROM. De stemmen van Mec Yek die zich op het podium voegen. En een Sint-Jacobs-publiek dat lijkt mee te ademen met de band.
2025 Genk. Afro-Latino. Nieuwe nummers van Vertigo. Een catwalk in plaats van een dansvloer. Dezelfde accordeonenergie die drie decennia geschiedenis meedraagt naar weer een zomernacht.

Verschillende festivals. Verschillende landen. Verschillende generaties in het publiek. Nog steeds aankomend met instrumenten. Nog steeds vertrekkend met verhalen. Verschillende plaatsen. Dezelfde week gestretcht in de tijd. We archiveren het verleden niet. We dragen het met ons mee. Nog steeds spelend. Nog steeds in beweging. Nog steeds open voor de volgende ruimte.