news
Sarah heeft @frederik_van_melle opnieuw gevraagd om weer eens een onschuldige gastauteur (hoewel daar over te twisten valt) te besluipen, om zo @passaporta’s honger naar boeiende gesprekken over literatuur te stillen.
Sorry, not sorry.
Verwacht de voltooide videoportret van Mattias Timander (SE) in de komende dagen. Bereid je voor op een verdere verdieping van je literaire interesse.
Wie heeft de accordeon op de eerste foto gespot?
Ja. We kennen jullie soort.
Deze week. Verschillende jaren. Dezelfde band. 30 jaar op het podium. Brussels-based. Jaune Toujours.
Sommige weken bestaan uit wegen. Tankstations. Festivaltenten. Backstagebanken. Union Squares. Protestmarsen. Krappe kleedkamers met half opgegeten broodjes en opgevouwen fietsen die tegen de muur staan.
2000 Brussel. NAKBA-herdenking. Parcours d’Artistes. Muziek in de openbare ruimte, waar gesprekken al gaande waren voor de eerste noot klonk.
2001 Deurne. Heerlen. Grenzen overschrijden alsof het de normaalste zaak van de wereld is.
2005 Hayange. Festival du Gueulard. Stof in de lucht. Drummers die fotografen fotograferen.
2006 Radio Transit-dagen. Leuven. Brussel. Microfoons die van het ene solidariteitsevenement naar het andere reizen.
2009 Duitse wegen. Bielefeld. Jena. Kasablanca backstage. Tourbusramen. Geluidsmengtafels die in het donker gloeien. Concertposters die met tape aan de muren van de zaal zijn geplakt.
2012–2013 Afrobelbeat-jaren. Gangbé Brass Band-oversteekplaatsen. Torhout-trompetten die schallen. Podia die luider en groter worden.
2017 Trump Not Welcome. Aarschot. Brussel. Muziek die de straat opgaat.
2019 Klimaatmarsen. Menigten met spandoeken. Bands met versterkers. Iedereen probeert genoeg lawaai te maken zodat de toekomst het kan horen.
2020 Lockdown Cheer Up-sessies. Spelen voor bejaardentehuizen. Afstand tussen muzikanten. Toch verbinding.
2021 Sauvons les Marais Wiels. Nog een openbare ruimte die het verdedigen waard is.
2022 Koopkrachtprotesten. Blazerssectie die de menigte tegemoet treedt als een bewegende alarmbel.
2023 Jam-in Jette. We komen nog steeds samen. We dansen nog steeds. We zijn er nog steeds bij.
Sommige weken laten opnames achter. Sommige laten flyers achter. Sommige laten bijna niets achter, behalve de herinnering aan mensen die even samen stonden. We reizen nog steeds. We dragen de liedjes nog steeds mee van stad naar stad. We geloven nog steeds dat de openbare ruimte van iedereen kan zijn.
Verschillende plaatsen. Dezelfde week gestretcht in de tijd. We archiveren het verleden niet. We dragen het met ons mee. Nog steeds spelend. Nog steeds in beweging. Nog steeds open voor de volgende ruimte.
Deze week. Verschillende jaren. Dezelfde band. 30 jaar op het podium. Brussels-based. Jaune Toujours.
Sommige weken ruiken naar treinstations, natte kabels, koffie backstage en lenteregen.
1998 Botanique. Het seizoen van de persconferenties. Voor het optreden komt het gepraat.
1999 Gérardmer. Knipsels uit Franse kranten. Verkeersborden die naar het zuiden wijzen.
2000–2001 Ancienne Belgique. Mano Mundo. Radiogolven en festivalmodder.
2005 Londen. Oxford. BBC-studio’s zoemen zachtjes voordat het rode lampje aangaat. Geluidstechnici die als piloten over hun mengpanelen leunen. Oxford Folk Festival. Overvolle kelderbar. Menigte die ondergronds danst als een ketel die op barsten staat.
2009 Fnac-optredens. Nummers ingeklemd tussen boekenplanken en voorbijlopende shoppers.
2011–2012 Rochefort. Brugge. Afrobelbeat-dagen met Gangbé Brass Band. Brusselse koperblazers die halverwege in de lucht Beninese ritmes ontmoeten.
2014 Weer het Airbag Festival. De schijnwerpers delen met Ik en den Theo. Dezelfde airbag, andere druk.
2020 Lockdown-streams. Concerten door lenzen en glasvezelkabels. Kleine kamers die weer tijdelijke podia worden.
2019 ViaVelo Palestina. Muziek waar solidariteit staat.
2024 Een heel ander soort opstelling: de opnames van Dimanche. Vlaggen. Stedelijke woestenij. Carnavalsenergie die over het beton stroomt.
Verschillende steden. Verschillende ruimtes. Dezelfde hartslag. Nog steeds op reis. Nog steeds aan het opnemen. Nog steeds kleine werelden aan het bouwen, waar we ook terechtkomen.
Deze week. Verschillende jaren. Dezelfde band. 30 jaar op het podium. Brussels-based. Jaune Toujours.
Sommige weken dragen de geschiedenis in het volle daglicht met zich mee. 5 mei. 8 mei. Bevrijding. Herinnering. Verzet. Muziek gespeeld in de openbare ruimte, voor mensen die samen staan.
1999–2005 Gent. Brussel. Deurne. Ath. Sint-Gillis. Kleine podia, stadspleinen, culturele centra. Koperblazers, accordeons, beweging.
2002 Foire! Halles de Schaerbeek. Wachten op het podium voordat het geluid begint.
2007–2015 Bevrijdingsfestivals in Nederland. De weg naar het noorden. Liedjes die moeiteloos grenzen overschrijden.
2012 Afrobelbeat. Gangbé Brass Band uit Benin. Brusselse ritmes ontmoeten West-Afrikaanse koperblazers. Een nieuwe taal toegevoegd aan het gesprek.
2017 Steenrock. Muziek tegen detentiecentra. Menigten die luisteren onder de open hemel.
2020 Lockdown Cheer Up Sessions. Spelen voor bejaardentehuizen. Afstand gemeten in meters, verbinding anders gemeten.
2022–2023 Labadoux. Dworp. Festivals, clubs, dorpszalen. Nog steeds mensen samenbrengen in één bewegend lichaam.
2024 Breendonk. 8 mei-beweging. Muziek spelen op grond getekend door de geschiedenis. En terug in Laken: Vertigo krijgt vorm in de studio, met familie, vrienden, katten, woordenboeken en achtergrondzang die allemaal in de nummers terechtkomen.
En vandaag, een ander soort feest. Union wint de beker. De supporters zingen weer mee met het Jaune Toujours-volkslied. Brussel weerklinkt met volle stem.
Verschillende plaatsen. Dezelfde week gestretcht in de tijd. We archiveren het verleden niet. We dragen het met ons mee. Nog steeds spelend. Nog steeds in beweging. Nog steeds open voor de volgende ruimte.
3'Ain speelde afgelopen zondag nieuw materiaal van hun verwachtte album "Unland" tijdens het Living Room festival, georganiseerd door Muziekpublique.
Hey, DJ, leave the kids alone!
(afterparty @ikendentheo Jelle-cup Sint-Pieters-Leeuw)
In de buitenwijk van Brugge…
Eind april speelde Jaune Toujours de eerste van 2 concerten in een zeer gezellig Uitwijken festival in Kruisabele, Brugge, tijdens mooie lentedagen...
Good times!
Foto's 1, 2, 4, 5 & 6 van Beer Vanhoutte
Deze week. Verschillende jaren. Dezelfde band. 30 jaar op het podium. Brussels-based. Jaune Toujours.
Sommige weken bestaan uit vele kleine podia. Eind april. Begin mei. Dag van de Arbeid. Zalen, straten, festivals, bijeenkomsten.
2000 Meerbeke. De sfeer van thuis. Eerste kringen.
2001–2003 Waregem. Lochristi. Brussel. Leuven. Vught. Openbare pleinen. Culturele centra. Liedjes die door de mensen gaan.
2002 Foire! Heusden-Zolder. Licht, objecten, geluid. Het podium rekt zich uit.
2004–2011 Luik. Kassel. Delft. München. Brussel. Van festivals tot straathoeken. Dezelfde energie, andere muren.
2014–2019 Antwerpen. Grimbergen. Brussel. Sit-Nick. I Love May. Muziek waar mensen elkaar ontmoeten.
2020 Alles verschuift. Balkons in Laken. Ziekenhuisbinnenplaatsen in Ukkel. Sessies op de stoep. Een vader en zoon die een lied delen. Afstand, maar toch verbinding. Sommige optredens geannuleerd. Andere ontstaan ter plekke.
2023–2024 Terug in Laken. Schrijven. Opnemen. Vertigo krijgt vorm.
Veel plaatsen. Dezelfde impuls. Om te spelen. Om samen te komen. Om de lijn open te houden.
Verschillende plaatsen. Dezelfde week gestretcht in de tijd. We archiveren het verleden niet. We dragen het met ons mee. Nog steeds spelend. Nog steeds in beweging. Nog steeds open voor de volgende ruimte.
Deze week. Verschillende jaren. Dezelfde band. 30 jaar op het podium. Brussels-based. Jaune Toujours.
Sommige weken zijn wegen. Gangen achter de schermen. Italiaans zonlicht. Busstoelen die zich alles herinneren.
1998 Brussel. Irisfeesten. De stad luistert al.
2001–2004 België, Nederland. Clubs, culturele centra. Liedjes die leren reizen.
2006 Bonn. Harmonie. Gastenboeken getekend, zweet nog aan het drogen.
2007 Italië. Varese. Milaan. Vercelli. Trompetten in parken. Schaken op terrassen. Fruittaart backstage. Een bekeuring als souvenir.
2009 Keulen. Een andere zaal, dezelfde hartslag.
2016 Brussel. Muziek op straat. Geluid als statement.
2019 Albertina. Afterwork, maar nooit zonder energie.
2020 Balkons. De wereld stond stil. Muziek leunde uit het raam.
2024 Choux Box Studio. Een nieuwe stem doet zijn intrede. De volgende generatie aan de microfoon. Vertigo haalt opnieuw adem.
2025 Belsele. Encore in de menigte. Geen afstand meer.
Van trottoirs naar podia. Van radiostilte naar gedeelde lucht.
Verschillende plaatsen. Dezelfde week gestretcht in de tijd. We archiveren het verleden niet. We dragen het met ons mee. Nog steeds spelend. Nog steeds in beweging. Nog steeds open voor de volgende ruimte.