news
"The sound is sparse, languid and easy-going, with silence allowed to breathe around the instrumentation."
“Het geluid is spaarzaam, rustgevend en ontspannen, waarbij de stilte rondom de instrumentatie de ruimte krijgt om te ademen.”
Dankjewel Nathaniel Handy en Songlines voor de review van ons Nieuw Album Unland.
We stomen ons klaar voor de jaarlijkse Global Music Showcases!Op maandag 12 oktober ontdek je er als muziekprofessional met een hart voor global sounds 8 veelbelovende acts live op het podium. Mis het niet!
Op het programma: 3'Ain, Aishinka, Jeroen Knapen, AwTaaR Moods, Ananta Roosens, Peixe e Limão, Quentin Dujardin & Nicolas Fiszman en WÖR
Schrijf je in via https://clustermusic.be/nl/global-music-showcases
Maandag 12 oktober van 10:00 tot 17:30, inclusief lunch en afsluitende drink
De Casino - Sint-Niklaas
georganiseerd door Cluster, in samenwerking met Music Idea, Muziekpublique, Choux de Bruxelles - artist collective en HalfmOon, met de steun van Stad Sint-Niklaas en PlayRight
Een nieuw paar oren vond zijn weg naar Unland.
In het oktobernummer van Songlines (VK) beschrijft Nathaniel Handy het album als spaarzaam, rustgevend en ontspannen, waarbij de stilte rondom de instrumentatie de ruimte krijgt om te ademen.
Hij schrijft over „een trio dat terrein verkent aan de rand van het bekende” en noemt Oufti als het nummer dat je zeker moet beluisteren.
Dat beeld spreekt ons aan.
Want Unland was nooit bedoeld om een plek op de kaart te beschrijven. Het gaat meer om wat er aan de randen gebeurt: beweging, afstand, erbij horen, onbekend terrein.
Accordeon. Trompet. Contrabas.
Zes stukken, die ruimte laten voor het onbekende.
Bedankt, Nathaniel Handy en Songlines, voor het luisteren.
► Lees HIER de volledige recensie.
20 jaar Murga Agrum! 30 jaar Jaune Toujours. Eén groot feest.
Gisteravond groeide Murga Toujours in het Cultuurcentrum Zwaneberg in Heist-op-den-Berg uit tot een spetterend feest.
Bedankt aan iedereen die is gekomen en er een onvergetelijke avond van heeft gemaakt.
Volgende halte: Gent! Met De Ledebirds!
Bij ‘De Vieze Gasten’, Gent
17.10.26
Tickets nu te koop!
https://www.deviezegasten.org/nl/programmatie/jaune-toujours-30-the-lede...
Tot dan.
Autumn is taking us places.
First Gent with another gang of loose bandits.
Then Jena.
Then Frankfurt (Oder).
Then Lille.
Then Antwerp.
Some dates with friends. Some festivals. Somewhere along the way, probably an accordion, a trumpet or a drum kit refusing to behave like ordinary luggage.
Here’s the autumn route:
17.10 — with De Ledebirds
Bij De Vieze Gasten, Gent
13.11 — KuBa, Jena
14.11 — Transvocale Festival, Frankfurt (Oder)
21–22.11 — Big Bang Festival, Lille
29–30.11 — Big Bang Festival, Antwerp
Come find us somewhere along the road.
Deze week. Verschillende jaren. Dezelfde band. 30 jaar op het podium. Brussels-based. Jaune Toujours.
Sommige weken draaien om de podia. Sommige om de straten. En bij sommige delen drie muzikanten een heel klein roze bed.
1999–2004 Etterbeek. Mechelen. Ukkel. Brussel. Jurbise. Schoolzalen. Stadstheaters. Buurtfeesten. Radiostudio’s.
2006 Gent. Plauen. Berlijn. Liga voor de Mensenrechten. Malzhaus. Kato. Een krachtige folkmix uit België. In Berlijn treedt de band op straat op. Mensen dansen. En ergens tussendoor vinden Mathieu, Théo en Mattias een roos bed. Natuurlijk.
2009–2012 Balen. Brussel. Fiesta Mundial. Sing for the Climate. De aankondiging belooft dat er op een dag misschien een standbeeld zal worden opgericht.
Voorlopig blijft de band standbeeldvrij.
2015–2016 Gent. Brussel. Een benefiet voor vluchtelingen. Koerdische Cultuurweek. Help Kobane. Muziek die opduikt waar solidariteit nodig is.
2022 Brussel. Piet ontvangt de Trésors Vivants-prijs van Le Monde est un Village op RTBF. Piet op het podium met een oedspeler. Een nieuw instrument naast een vertrouwde stem.
2024 Vertigo. Een hoes. Een zwart-wit ska-patroon. Een tracklist. Een nieuw album verschijnt in de wereld.
Van een schoolzaal naar een radiostudio. Van de straten van Berlijn naar een roze bed. Van benefiet- en solidariteitsconcerten naar een prijs op het podium.
Dertig jaar lang verschillende ruimtes vinden voor hetzelfde doel.
Verschillende plaatsen. Dezelfde week gestretcht in de tijd. We archiveren het verleden niet. We dragen het met ons mee. Nog steeds spelend. Nog steeds aanwezig. Nog steeds in beweging. Nog steeds de zaal in beweging brengen. Nog steeds open voor de volgende ruimte.
Deze week. Verschillende jaren. Dezelfde band. 30 jaar op het podium. Brussels-based. Jaune Toujours.
Sommige weken beginnen met een gat in een poster. Sommige gaan gepaard met noodmicrofoons en bezoekersbadges. Andere met mobiele toiletten of met Piet die zich vermenigvuldigt.
1999–2004 Gent. Oud-Heverlee. Brussel. Meerbeke. Ottenburg. Vorst. Komen-Waasten. Blanmont. Bree. Gent. Maaseik. Evere. Festivals. Beurzen. Buurtfeesten. Een multidisciplinair project. Een theaterpremière. Veel reizen.
2008 Aken. Geluidscheck bij daglicht. Concert ’s avonds. Wim luistert mee vanaf het podium. Théo luistert mee vanachter zijn drumstel. De band vult het podium. Het publiek vult alles ervoor. Dan verschijnen de cd’s. Piet en Mattias verkopen, signeren, praten. Het optreden gaat door na de laatste noot.
2009–2010 Antwerpen. Vic. Een afsluitingsfeest. Mercat de Música Viva. Twee mobiele toiletten naast het podium. Een bomvol publiek ervoor. Beide maken blijkbaar deel uit van het decor.
2014 Londen. BBC Radio 6. Cerys on 6. Bezoekersbadges. Noodmicrofoons. Théo en Mathieu wachten. Bart tekent de zaal. Mattias zoekt de opstelling uit. Een typisch Jaune Toujours-moment.
2018–2019 Save Le Monde. Een single. Een clip. Piet danst. En dan blijkbaar meerdere Piet Marissen.
2023 Elsene. Camp Flagey. Een benefiet voor mensen zonder papieren. Een bomvol publiek. De ritmesectie voor een spandoek: Dit is geen crisis. Dit is een staatsmisdaad.
2024 Vertigo. Een video. Een album. Nu verkrijgbaar.
2025 Brussel. Piet, Mathieu, Loes, Yamen. Daarna komen Bart en Mattias erbij.
Verschillende combinaties. Verschillende plekken. Hetzelfde muzikale organisme. Van een festivalterrein naar een BBC-studio. Van soundcheck naar cd-tafel. Van één Piet naar meerdere. Nog steeds aan het spelen.
Dezelfde week gestretcht in de tijd. We archiveren het verleden niet. We dragen het met ons mee. Nog steeds spelend. Nog steeds in beweging. Nog steeds open voor de volgende ruimte.
We moeten het blijven zeggen. MAKE MUSIC, NOT WAR.
Sommige dingen zijn het waard om vast te leggen. Voordat de gasten kwamen. Voordat de extra blazers erbij kwamen. Just Jaune Toujours, die de zaal opwarmt. Ze houden het geheel in beweging. Rustig. Onvermoeibaar. Met een uitstekende timing.
Als de blazers iets te zeggen hebben, zeggen ze dat niet altijd in een rechte lijn. Twee instrumenten. Dertig jaar onrust. De opwarmer is voorbij. Nu zijn we er middenin.
Yamen Martini. Refugiés sans Frontières. Soms is het luidste moment in een concert het moment waarop een hele tent stilvalt. Diepgang geven aan een belangrijk nummer. Réfugiés sans Frontières. Meer stemmen. Meer verhalen. Meer redenen om te luisteren. Verschillende stemmen. Verschillende verhalen. Eén podium. Verschillende frequenties. Dezelfde golflengte. Geen grenzen op het podium. Nu niet. Toen ook niet.
Een gast op papier. Maar eigenlijk deel van de band. Meer instrumenten. Meer stemmen. Geen muren tussen hen in. Even werd het podium een andere plek. Alle ogen gericht op de bas. Camping del Mundo, en een solo die veel bijval kreeg. Een zaal vol mensen. Allemaal met een eigen manier om erbij te zijn. En toch, op de een of andere manier, samen. De revolutie is uitputtend. Achter de schermen gaan we met z’n vieren zitten.
HOOFDPODIUM. Manifiësta. En ja, we menen het.
foto's van Emma-Jane Down, Cas Laga, Sandra Peeters en Sarah Baur
Deze week. Verschillende jaren. Dezelfde band. 30 jaar op het podium. Brussels-based. Jaune Toujours.
Van dorpszalen tot festivals. Van activistische podia tot Duitse clubs. Van België en Nederland tot Roemenië.
1999–2002 Lauwe. Waterlandkerkje. Genk. Alsemberg. Gent. Brugge. Koksijde. Kleine zalen. Openluchtfestivals. Buurtfeesten. De band vond vanaf het begin zijn weg naar allerlei soorten plekken.
2004–2006 Een persconferentie in het KVS. Illegal Beauty in het Zuiderpershuis in Antwerpen, een happening tegen discriminatie en de criminalisering van verblijf zonder papieren. Universite d’Attac in de Halles de Schaerbeek. De podia mogen dan veranderen, maar de muziek blijft opduiken waar dingen in vraag worden gesteld.
2011 Vilvoorde. Rock The Ring. Een Greenpeace-actie. En de band die haar steentje bijdraagt op een dag waarop muziek en activisme dezelfde ruimte delen.
2012 Marburg. Akkordion Festival.
2016 Weer Duitsland. Meldorf. Lübeck. En Anseroeul in België. Een rokerig podium. Geel licht. Trompetten die de gloed vangen. Een strak samenspel van de ritmesectie. Achter de schermen, een slapende Bart. Aan de muur, de eigen tag van de band tussen de namen van talloze andere bands.
2018 Manifiësta, Bredene. Een festivalmenigte. De letters JT.
2022 Boom. Ubuntu Festival. Het uitzicht vanaf het podium, en het uitzicht erachter.
2025 Satu Mare, Roemenië. Een nieuw land. Een nieuw publiek. Dezelfde oude ingrediënten.
Accordeon. Koperblazers. Bas. Drums. Basklarinet. Een dansend publiek. Een filmend publiek. Een publiek dat zich naar het podium uitstrekt.
En daarna praat Piet met mensen uit het publiek. Dertig jaar later is dat misschien wel de rode draad die door alles loopt. Het podium verandert. De landen veranderen. De gezichten veranderen. Maar het gesprek tussen de band en het publiek gaat door. Nog steeds aan het spelen. Nog steeds aan het reizen. Nog steeds mensen ontmoetend aan de andere kant van het podium.
Verschillende plaatsen. Dezelfde week gestretcht in de tijd. We archiveren het verleden niet. We dragen het met ons mee. Nog steeds spelend. Nog steeds in beweging. Nog steeds open voor de volgende ruimte.
Deze week. Verschillende jaren. Dezelfde band. 30 jaar op het podium. Brussels-based. Jaune Toujours.
Sommige weken staan in het teken van wat er gebeurt terwijl de band achter de schermen wacht.
1999–2000 Brussel. Sint-Gillis. Venlo. Leeuwarden. België en Nederland. De band schakelt al tussen de ene taal en de andere, van de ene stad naar de andere en van het ene publiek naar het andere.
2002 Cognac. Coup de Chauffe. Silhouetten op het podium. Een basklarinet achter de schermen. Een sousafoon achter de schermen. En Mathieu en Théo die een heel nieuw niveau van genegenheid lijken te ontdekken.
2006 Brussel. Hove. Antwerpen. Mattias op de basklarinet. Yves op de trompet. Piet op de accordeon. En Tim De Jonghe die een gastoptreden verzorgt op de trompet voor Hovelive. Verschillende combinaties. Hetzelfde muzikale speelveld.
2009 Straatconcert bij de Fnac in Luik. Een concert op het Poelaertplein. Attac in De Halles. De groep treedt op op allerlei plekken, niet alleen op wat als ‘podium’ wordt bestempeld.
2010 Antwerpen. Rataplan / De Roma. Theaterfestival. En Théo die op een varken rijdt. Uiteraard.
2017 Rotterdam. Nacht van de Kaap. Piet en Théo die alles geven wat ze in zich hebben op de drums, de accordeon en met hun hele zenuwstelsel.
2024 Een videoclip voor Vertigo. Een station. Een camera. Sarah als regisseur. Het verhaal van de band tijdens een concert dat tijdelijk verandert in een filmset.
2025 Veszprém. Pécs. Flipper. Muurschilderingen. Een basklarinet en een contrabas met melancholische klanken. Een telefoon op een statief. Een selfie met het publiek. En een groep die na de foto samen lacht.
Dertig jaar later blijven de archieven ons eraan herinneren dat er nooit echt één manier is geweest om Jaune Toujours te zijn. Concertzaal. Straathhoek. Festivalpodium. Een filmset. Achter de schermen. Een flipperkast. We blijven spelen. We blijven experimenteren. We blijven een plek zoeken om lawaai te maken.
Verschillende plaatsen. Dezelfde week gestretcht in de tijd. We archiveren het verleden niet. We dragen het met ons mee. Nog steeds spelend. Nog steeds in beweging. Nog steeds open voor de volgende ruimte.