news
Deze week. Verschillende jaren. Dezelfde band. 30 jaar op het podium. Brussels-based. Jaune Toujours.
Enkele weken live backstage. Geluidstests echoën. Flyers beloven veel. Iemand krabbelt in een notitieboekje.
1998–1999 Brussel. Tienen. Eerste zalen. Kasseien onder de deur.
2005–2006 Mulhouse. Nummers beschreven in lange zinnen: rock, chanson, ska, Balkan brass. Explosieve culturen, blijkbaar.
2007 Amsterdam. Paradiso. Spotlights op de bas. Drums wachten. Hamburgerfilosofie backstage.
2011–2015 Zürich. Eeklo. Gastenboeken gesigneerd. Dansende menigten. Anti-oorlogsachtergronden achter de blazers.
2018 Keulen. Ladders op het podium. Radiowagens buiten. De soundcheck wordt uitgezonden.
2019 Een andere stad. Een andere deur die opengaat.
Posters vervagen. Kasseien blijven.
Verschillende plaatsen. Dezelfde week gestretcht in de tijd. We archiveren het verleden niet. We dragen het met ons mee. Nog steeds spelend. Nog steeds in beweging. Nog steeds open voor de volgende ruimte.
In de rustige ruis van een kamer, tussen het gewicht van een hand op een knop en het flikkeren van een scherm, krijgt geluid zijn definitieve vorm.
Hier krijgt de rode draad van het nieuwe album zijn laatste vorm voordat het zich aan jou zal tonen.
De eerste single komt uit op 27 maart.
Luister in tussentijd naar de vorm van wat er gaat komen.
Mastering door Uwe Teichert bij Elektropolis.
Deze week. Verschillende jaren. Dezelfde band. 30 jaar op het podium. Brussels-based. Jaune Toujours.
Sommige weken voelen als een vraag en antwoord. Een vinger wijst. Een menigte antwoordt. Jaren later een brief. Dezelfde gebaren. Zelfde vasthoudendheid. Muziek als uitnodiging.
2003 Brussel. Een festivalbrochure probeert de sound te beschrijven. Het lukt bijna.
2005 Songs keren terug naar hun eigen stad. Oude woorden. Nieuwe oren.
2011 Fanmail doorkruist de nachtelijke hemel. Maanmetaforen. Grote gevoelens. Geen ironie.
2015 Podia binnen. Podia buiten. Koude handen. Warme stemmen.
2016 Gent. Grote ogen. Megafoons tevoorschijn. Zing met ons mee, of niet. Maar blijf niet stil staan.
2023 Brussel. Muziek ontmoet toespraken. Mensen verzamelen zich. Accordeons wachten op hun beurt.
2024 Recensies reizen weer. Grenzen blijven open op papier.
Verschillende plaatsen. Dezelfde week gestretcht in de tijd. We archiveren het verleden niet. We dragen het met ons mee. Nog steeds spelend. Nog steeds in beweging. Nog steeds open voor de volgende ruimte.
Deze week. Verschillende jaren. Dezelfde band. 30 jaar op het podium. Gevestigd in Brussel. Jaune Toujours.
Sommige weken voelen alsof je vragen krijgt en die met geluid beantwoordt. Na het optreden. Backstage. In de cabine. Weer op straat.
2000–2002 Bornem. Dranouter. Gent. Antwerpen. Vroege zalen. Dansvloeren waar de passen worden geleerd.
2004 Waregem. Aangescherpte noten. Grenzen getest.
2007 Delft. Lübeck. Hamburg.
Flyers stapelen zich op.
Recensies discussiëren. Baclavas
verschijnen.
Trompetten winnen nog steeds.
2008
Koblenz.
Een andere kamer.
Dezelfde adem.
2012
Leuven.
Interviewlichten gaan aan.
Muziek klinkt nog steeds in de oren.
2018
Europeana in de studio.
Pedalen op een rij.
Harder luisteren dan spelen.
2019–2020
Vragen komen terug.
Wie speelt.
Waarom het belangrijk is.
Iedereen mag meedoen.
2025
Hasselt.
Menigte in silhouet.
Brieven worden naar binnen gebracht.
Een laatste optreden met een vriend.
Soundcheck voor de lichten aangaan.
Verschillende plaatsen. Dezelfde week gestretcht in de tijd. We archiveren het verleden niet. We dragen het met ons mee. Nog steeds spelend. Nog steeds in beweging. Nog steeds open voor de volgende ruimte.
Deze week. Verschillende jaren. Dezelfde band. 30 jaar op het podium. Brussels-based. Jaune Toujours.
Sommige weken voelen als continuïteit met extra stemmen. Handen wisselen van instrument. Mensen komen en gaan. Het geluid blijft leren. Verschillende bezettingen. Dezelfde puls. Muziek gemaakt om te reizen.
2004 Brussel. Barricade in de kamer. Terugluisteren. Opnieuw proberen. Tuba's waar je ze niet verwacht.
2009 Belsele. Stuttgart. Zweet, waas, koper. Liedjes voortgestuwd door adem.
2019 Wind in de kamer. Nieuwe versies vinden hun gewicht.
2025 Gent. Menigte dichterbij. Telefoons omhoog. Megafoons tevoorschijn. Dezelfde vreugde, luider bereik.
Verschillende plaatsen. Dezelfde week gestretcht in de tijd. We archiveren het verleden niet.
We dragen het met ons mee. Nog steeds spelend. Nog steeds in beweging. Nog steeds open voor de volgende ruimte.
Deze week. Verschillende jaren. Dezelfde band. 30 jaar op het podium. Brussels-based. Jaune Toujours.
Sommige weken hangen als studiolucht om je heen. Glas tussen twee kamers. Kabels op de vloer. Grappen in de cabine. Zweet op het podium, later. Noten worden aangewezen. Geluiden worden uitgeprobeerd. Niets blijft lang stil.
1999 Enschede. Universiteitszalen vullen zich. Gesprekken over grenzen heen.
2004 Brussel. Studio Caraïbes. Barricade krijgt vorm. Accordeons arriveren. Kinderen drukken op knoppen. Borden zeggen “Niet voeren”. Niemand luistert.
2005 München. Na het optreden. Fans op het podium. Posters maken ruzie buiten.
2007 Londen. Kopenhagen. Lübeck. Trompetten staan tegenover elkaar. Muren praten terug.
2008 Husum. Drums worden hard bespeeld. Geen droogte meer.
2009 Koningshooikt. Kolektiv. Basklarinet door monitors. Shakers vinden hun microfoon.
2019 Een recensie overschrijdt de tijd. De inkt is nog warm.
Verschillende plaatsen. Dezelfde week gestretcht in de tijd. We archiveren het verleden niet. We dragen het met ons mee. Nog steeds spelend. Nog steeds in beweging. Nog steeds open voor de volgende ruimte.
Rockpop met klapjes op de wangen
Ik en den Theo / Moi et le Théo op bezoek bij het 3e en 4e leerjaar van VBS De Klinker in Rotselaar!
Deze week. Verschillende jaren. Dezelfde band. 30 jaar op het podium. Brussels-based. Jaune Toujours.
Sommige weken voelen als een estafette. Een tekening die van hand tot hand gaat. Een flyer op een muur. Een radiomicrofoon die wordt aangezet. Podia die worden opgebouwd, afgebroken en ergens anders weer opgebouwd. Data stapelen zich op. Stijlen veranderen. De week blijft terugkomen.
1998–1999 Winterfolk. Leuven. Koud buiten. Warme kamers.
2003 Recycl’art. Lawaai gerecycled tot dans.
2006 Bochum. Duitse nationale radio. Live. Geen vangnet.
2007 Schaarbeek. GC De Kriekelaar. Lokaal publiek. Wereldwijd publiek.
2014 Opnieuw Duitsland. Kassel. Bremerhaven. Backstagebankjes. Hitte voor het podium.
2016 Vorst. Nieuwjaar buiten. Muziek als ontmoetingsplaats.
2019 Enghien. Lijnen op papier. Geluid ertussenin.
Verschillende plaatsen. Dezelfde week gestretcht in de tijd. We archiveren het verleden niet. We dragen het met ons mee. Nog steeds spelend. Nog steeds in beweging. Nog steeds open voor de volgende ruimte.
Achter de schermen met de Canadese dichteres en romanschrijfster Nyla Matuk, tijdens de opnames voor haar videoportret voor Passa Porta, Internationaal Huis van de Letteren in Brussel.
Sarah geniet van deze opnames, en elke keer om andere redenen. Soms voedt een interview haar eigen werk, soms is ze gewoon onder de indruk, soms heerst er een gedeeld gevoel van ondeugende humor in de kamer.
Deze keer heeft Sarah veel geleerd, in gesprekken die zich zowel voor als achter de camera afspeelden, onder leiding van Nyla's mix van diepgang, vrijgevigheid en gemak. Een auteur wiens werk zich met precisie beweegt op de grens tussen esthetiek en politiek.
3'Ain was selected to play their showcase at Folk Alliance in New Orleans. Here is why they didn't go After all.