news
Soms komen de beste recensies niet van journalisten. Ze komen van mensen die erbij waren.
Een professional uit de Belgische muziekscene vertelde ons: “Jullie kregen Kasterlee aan het dansen en dat is niet evident! Het was KEIGOE, zoals ze dat in de Kempen zeggen.” De organisator zei simpelweg: “Het was eclectisch, gelaagd en mega-groovy.”
We nemen beide graag in ontvangst. Bedankt, Wisselfestival, voor het warme welkom, en bedankt aan iedereen die tot ver na middernacht met hen heeft gedanst. Jullie hebben van een concert een gedeeld moment gemaakt.
Deze foto’s zijn gemaakt door onze leerling-roady, Louise Provoost, die op het punt staat haar opleiding tot lichttechnicus te beginnen. We wensen haar het allerbeste voor het avontuur dat voor haar ligt. Moge dit slechts het begin zijn.
"...Die Soli sind virtuos, dabei songdienlich, bewahren aber die Spannung...Bassgroove getragene "Staketsel" mag als Hörtipp dienen. Eine berührende World- Jazz-CD, die hervorragend zwischen Kon-
templation und Energetik pendelt, klasse!..."
"...De solo’s zijn virtuoos, maar staan ten dienste van het nummer en behouden toch de spanning... Een ontroerende wereldjazz-cd die uitstekend laveert tussen contemplatie en energie, geweldig!..."
Dankjewel Good Times Magazin voor het hartverwarmende review van het nieuwe Album Unland.
► Lees de volledige review in de link aan de rechterkant van het scherm. (In het Duits)
"...sorgt für duftige Aromeni die aparte klangfarbliche Mischung, nicht weniger aber der improvisatorische Assoziationsreichtum, mit dem das Trio flagrante melodische Anleihen aus Martinis Herkunftsheimat verinnerlicht."
“...zorgt voor heerlijke aroma's – niet alleen door de bijzondere klankkleurenmix, maar ook door de rijkdom aan improvisatorische associaties waarmee het trio opvallende melodische invloeden uit Martini's geboorteland verwerkt.”
Dankjewel Wolfgang Gratzer en Jazz Podium voor de warme review van het nieuw Album Unland.
► Lees de volledige review door op de link rechts te klikken. (in het Duits)
Sommige nachten eindigen niet als de laatste noot vervaagt.
Dank je, Anderlecht, voor het vullen van het plein, voor het luisteren met open harten, en vooral... voor het dansen van de eerste noten tot de laatste.
Dat is waar deze liedjes echt thuishoren: in bewegende voeten, glimlachende gezichten en zielen die willen reizen.
Als je erbij was, bedankt dat je het onvergetelijk maakte. We hopen elkaar weer te zien. De dans is nog niet voorbij.
Tot dan gaat de reis verder met onze albums: Antikrisis, SuperDiverCity en Taisa. Speel ze luid. Dans, waar je ook bent.
Foto's van Kris Migerode
Deze week. Verschillende jaren. Dezelfde band. 30 jaar op het podium. Brussels-based. Jaune Toujours.
Sommige weken ruiken naar de zomer. Stof op festivalwegen. Accordeonkoffers in de schaduw. Een hond die naast de muzikanten slaapt. Een plein dat ’s middags leeg is en ’s avonds uit zijn voegen barst.
2000–2002 Belgische parkfestivals. Dorpskiosken. Openluchtpodia aan zee. Een band waar het zomerpubliek uit alle windstreken voor komt.
2006 Frankrijk. Toulouse. Ichis. Saint-Vallier. Geïmproviseerde podia. Pingpong tussen de soundchecks door. Een klein meisje dat voor het podium danst terwijl een hele accordeon-marchingband zich bij het concert voegt. Die tournee voelde minder als een strak schema en meer als een reizend dorp.
2007 Hoorn. Châlons-en-Champagne. De stilte voor de menigte. De waas die ontstaat wanneer koperblazers, ritme en mensen samen in beweging komen.
2008 Canada. Vancouver Island. Fort MacLeod. Watervallen. Workshops met muzikanten van elders. Nachtconcerten onder een uitgestrekte hemel. De weg werd een les in landschapskunde.
2016 Gentse Feesten. Repetities achter gesloten gordijnen. Gastmuzikanten van DROM. De stemmen van Mec Yek die zich op het podium voegen. En een Sint-Jacobs-publiek dat lijkt mee te ademen met de band.
2025 Genk. Afro-Latino. Nieuwe nummers van Vertigo. Een catwalk in plaats van een dansvloer. Dezelfde accordeonenergie die drie decennia geschiedenis meedraagt naar weer een zomernacht.
Verschillende festivals. Verschillende landen. Verschillende generaties in het publiek. Nog steeds aankomend met instrumenten. Nog steeds vertrekkend met verhalen. Verschillende plaatsen. Dezelfde week gestretcht in de tijd. We archiveren het verleden niet. We dragen het met ons mee. Nog steeds spelend. Nog steeds in beweging. Nog steeds open voor de volgende ruimte.
17 juli: Jaune Toujours opende het Trefpunt Festival tijdens de Gentse Feesten, met speciale gasten voor het 30-jarig jubileumfeest: Mec Yek, Yamen Martini & De Ledebirds, vastgelegd door de lens van Dieter Boone en het VRT 1-nieuws!
“Two and two and twelve times would I like to kiss my lover.” Duj Duj has been making people sing along for years. Still works.
Live in Leuven. From the album SuperDiverCity.
"... fusion entre les racines du jazz, celles des musiques traditionnelles, pour découler sur une musique dite cinématique qui oscille entre lumière, lorsque la musique est plus enjouée, et obscurité, lorsque la musique se fait plus intimiste. Un retour aux sources aussi, avec un jeu fondamental aux instruments."
"...Een samensmelting tussen de oorsprong van jazz en die van traditionele muziek, wat resulteert in zogenaamde ‘cinematische’ muziek die schommelt tussen licht, wanneer de muziek vrolijker is, en duisternis, wanneer de muziek intiemer wordt. Een terugkeer naar de bron, met een fundamenteel spel van instrumenten."
Dankjewel Philippe Thirionet en Jazz Mania voor de warme review!
Deze week. Verschillende jaren. Dezelfde band. 30 jaar op het podium. Brussels-based. Jaune Toujours.
Sommige weken draaien net zozeer om de reis als om de bestemming.
2002 Parijs. Twee avonden in La Maroquinerie. Tankstations. Binnenplaatsen. De stad die net achter de deuren van de zaal op ons wachtte.
2008 Canada. Een veerboot naar Vancouver Island. Een camping waar iemand het dak van een busje had omgetoverd tot de perfecte avondwoonkamer. En nog een optreden in het Verenigd Koninkrijk waar zelfs de achteruitkijkspiegel als camera dienst deed.
2011 Winnipeg Folk Festival. Golfkarretjes tussen de podia. Interviews onder de prairiehemel. Duizenden festivalgangers die dezelfde liedjes delen.
2016 Bodvalenke. Hongarije. Nieuwe vrienden. Een dorpspubliek dat geduldig wachtte tot de eerste noot klonk.
2017 Stuttgart. Een concert voor Freunde & Refugees. Muziek die op meer dan één manier grenzen overschrijdt.
2019 Diksmuide. 4AD. Gedempte verlichting. Luide koperblazers. Een zaal vol mensen die helemaal opgaan in de muziek.
2020 Openluchtconcerten tijdens Covid. Tuinen. Verzorgingstehuizen. Kerkpleinen. Manieren vinden om te blijven spelen, zelfs terwijl we afstand houden.
2025 Ukkel. Weer zomer. Nieuwe gezichten in de band. Oude rituelen nog steeds intact. Waaronder, blijkbaar, weer een potje schaken backstage.
Verschillende landen. Verschillende publieken. Verschillende zomers. Nog steeds de bus inpakken. Nog steeds op zoek naar het volgende podium.
Verschillende plaatsen. Dezelfde week gestretcht in de tijd. We archiveren het verleden niet. We dragen het met ons mee. Nog steeds spelend. Nog steeds in beweging. Nog steeds open voor de volgende ruimte.
“On Shore”, het meest gedraaide nummer van 3’Ain op de radio..
Heb je het al eens beluisterd?